Over mij

Leven naar de verwachtingen van anderen

Van jongs af aan had ik het gevoel dat niemand mij begreep, dat ik er alleen voor stond. Mijn ouders gingen al vroeg scheiden, waardoor het gezin uiteenviel. Dat had een enorme impact op mij. Ik begon naar de verwachtingen van anderen te leven, deed alles om indruk te maken en werd als een kameleon die zich overal kon aanpassen. Toch vond ik geen rust. Ik wilde goedkeuring en bevestiging en liep op mijn tenen om alle ballen hoog te houden.

Kennismaking met de werking van middelen

Rond mijn 11e jaar rookte ik mijn eerste joints en dronk ik mijn eerste biertjes, dat voelde direct goed. Het vulde een leegte, gaf me zelfvertrouwen en ik ervaarde rust. Tussen mijn 12e en mijn 18e kwam ik op internaten terecht in het binnen- en buitenland. Mijn ouders gaven mijn opvoeding uit handen en ik voelde hoe de leegte in mij bleef bestaan, net als mijn verlangen om ergens bij te horen.

Tijdens mijn universiteitsjaren en militaire diensttijd leken vriendschappen vooral te ontstaan als ik een andere kant van mijzelf liet zien. De onzekere jongen maakte plaats voor de zelfverzekerder durver, waardoor ik gezien en gewaardeerd werd. Deze kant van mij was er echter alleen als ik onder invloed was.

Work hard, play hard

Dat was mijn motto. Ik begon te werken, kreeg mijn eerste woning en trouwde. Ik besloot niet meer achterom te kijken en was gedreven om carrière te maken. In mijn vrije tijd was het altijd feest. Successen en geluksmomenten vierde ik met drank en drugs, maar ook onzekerheden, teleurstellingen en tegenslagen was ik op die manier de baas. Ik had nooit geleerd te praten over emoties en zag het als een zwakte om me kwetsbaar op te stellen.

Als ik nu op deze tijd terugkijk, realiseer ik me dat ik altijd op de vlucht was voor mijzelf en de emoties uit mijn verleden. Toch hielpen de middelen me destijds om me te kunnen ontspannen en om te gaan met de ups en downs van alles wat er op mijn pad kwam.

Work hard, play hard

Het omslagpunt

De geboorte van mijn dochter was voor mij een omslagpunt, vanaf dat moment voelde ik me compleet. Alles wat ik sinds mijn vroege kinderjaren had gemist, een eigen kern, een eigen gezin, had ik nu zelf.

Ik ervaarde een ongekende vreugde en rust. Ik voelde me verantwoordelijk voor mijn gezin, want ik wist als geen ander wat de gevolgen zouden zijn als mijn gezin uit elkaar zou vallen. Ik stortte me op mijn werk en werd een succesvol zakenman met een steeds indrukwekkender cv.

Jarenlang reisde ik de wereld over. Ik kreeg steeds meer verantwoordelijkheden, sloot steeds grotere deals, the sky was the limit. Ik zocht steun, verlichting en troost in middelen, waardoor de afhankelijkheid er langzaam maar zeker insloop.

{

Je bent verslaafd, je moet hulp zoeken!

Wat me jarenlang had geholpen om me staande te houden, bracht me nu op de knieën. Ik kon niet meer en de middelen hielpen niet langer. Ook mijn dierbaren zagen dat ik mijzelf niet meer was en op een dag zei mijn vrouw tegen mij “je bent hartstikke verslaafd Ray, je moet hulp gaan zoeken”. Dat kwam keihard binnen. Ik wist inmiddels dat ik een probleem had, maar verslaafd?!

Het was de eerste keer dat ik ervaarde dat iemand dwars door mij heen keek en mij zag voor wat ik werkelijk was. Ik leefde al jaren met een groot geheim en nu was het geen geheim meer. Mijn dierbaren stelden me voor een keuze. Ik kon hulp gaan zoeken of zo doorgaan, maar dan wel zonder hen.

rama-krushna-behera-c7xalS0gYss-unsplash

Opname en herstel

Ik besloot mijzelf op te laten nemen in een kliniek in Schotland. Het werd tijd om mijzelf onder ogen te komen. Om te zien dat niet alles om mij draait. Het besef dat ik er niet alleen voor stond heeft me destijds erg geholpen.

Ik leerde andere mensen kennen die dezelfde gevoelens hadden als ik. Ze gaven me de kracht en tools om verandering toe te laten. Ik leerde open en eerlijk te zijn, te genieten van de meest onbenullige dingen en vond zo mijn rust. Hier hoefde ik me niet anders voor te doen, ik was goed zoals ik was. Ik begon mijn tekortkomingen in te zien, maar ook dat dat oké is. Niemand is perfect.

Na vijftig jaar zoeken naar een gevoel van acceptatie vond ik wat ik zocht. Niet door te gebruiken, te liegen en alles mooier te maken dan het was zoals ik jaren had gedaan, maar juist door hiermee te stoppen.

De beste keuze

De stap naar de kliniek was de beste keuze die ik ooit heb gemaakt. Ik weet nu wie ik ben met al mijn kwaliteiten en tekortkomingen. Ik hoef niet meer alles te weten of te kunnen, ik hoef niet meer te doen alsof ik alles weet of kan. Ik ontdekte hoeveel vrijheid erin zit te zeggen: “ik weet het niet”.
Mijn leven zit nog steeds vol verrassingen en onverwachte wendingen. Verdriet, onzekerheden, tegenslagen en teleurstellingen maak ik nog altijd mee. Ik vecht er niet meer tegen, ik heb geleerd hoe ik ermee om kan gaan.

Beroepstrainingen in verslaving

Na thuiskomst uit de kliniek ben ik me steeds verder gaan verdiepen in verslaving en het gedrag van zowel de verslaafden als de naasten van verslaafden. Ik heb de nodige beroepstrainingen gevolgd en zet mij sinds een aantal jaren in om mensen te helpen die worstelen met hun eigen verslaving of de verslaving van een dierbare. Dat heeft me gebracht tot de start van Care4addictioN, waarmee ik mensen bijsta in de gevolgen van verslaving.